Haberler / Blog

DAĞLARIN ÇAĞRISI

Merhaba, Değerli Doğa Severler.

Konfüçyüs der ki; “Dağlara Çıkmayanlar Uzakları Göremez”. Bu söz bana, yükseklerden bakıyor olabilme kazancımın, en uzağı ya da en güzel manzaraları görmek mi; neyi aradığımın farkına varmak mı olacağı konusunda düşünmeye yöneltti.

Teşbihte hata olmaz denir, bu noktadan yola çıkarak; yüksek irtifada dağların sessizliğini tırmananlar için DİLSİZ ÖĞRETİCİLER’e benzetiyorum. Çünkü kişinin buralarda öğrendikleriyle kendini geliştirdiğini, toplum ve insanlık için faydalı kazanımlar elde ettiğini gözlemledim.

Benim dağcılık sporuna gönül vermem, bir dağcının “Dağları artık bana sormayın, gidin, dağların herkese anlatacağı farklı şeyler vardır” sözü üzerine başladı.

Amerikalı dağcı Fred Beckey 'e kendisini dağlara çeken şeyin ne olduğu sorulduğunda: “Çok karışık ve tanımlanamaz bir şey, belirsizliğin çekiciliği” diye cevaplamıştır.

İngiliz dağcı, George Leigh Mallory ise dağcılığın çekiciliğini yıllar önce “Bu maceradan elde ettiğimiz sadece katıksız saf bir neşe” diye tanımlamıştır.

BİRÇOĞUNA GÖRE TEHLİKELİ OLAN BU SPORU YAPAN DAĞCILAR NE ARIYOR OLABİLİRLER?

Bana göre dağcıları dağlara tırmandıran güdü, derin ve tutkulu yaşama arzusudur. Bu insanlar, diğerlerini geçmek, yenmek, diğerlerinden daha iyi olmak düşüncesiyle değil; kendini iyileştirmek ve geliştirmek, daha iyi yapmak düşüncesiyle hareket ederler. Başkalarıyla değil kendiyle yarışır, kendine meydan okur, kendini aşmaya çalışırlar. Kendisiyle yarışan menzilini de, sınırlarını da kendi koyar, kendi aşar.

Dağlara gönül veren herkes Polonyalı dağcı Voytek Kurtyka’nın“Alpinizm katlanma sanatıdır” dediği zaman neyi kastettiğini bilir. Dağcılık sporu, içinde hayati tehlikeleri de barındırmasından dolayı öncesinde yapılacak mental ve fiziksel hazırlıkların, ödün verilmeden ve tamamen kuralına uygun bir şekilde yapılmasını mecbur kılar. Belki bu tehlikelerden dolayı dağcılar kuralcı, stratejik bilince daha fazla sahip olan, ekip olma kurallarını en sert şekilde yaşayan sporcu grubudur denilebilir.

EVEREST, Besca Camp Trekking ve Kalapathhar Dağı (5.550mt ) zirve tırmanışında hissettiklerim aynen şöyleydi: Rehberimiz “Arkadaşlar gidiş - dönüş 150 km yol yürümek için hazır mısınız?” dediğinde içimde somut aklım (Bedenimi yöneten aklım) ile saf aklım olan (Kahraman aklım) kavgaya başladılar. Ve bu kavga zirveye kadar devam etti. Dağın son noktasında ise iki aklım bütünleştiler. “Tam ve Bütün İnsan” olmayı başardılar sanırım. Artık dağın zirvesindeyim. Fiziksel olarak dağın en yüksek noktasındaydım ama zihinsel ve ruhsal olarak hissedilenler bu zaferden çok daha yüksekte, çok daha başka bir yerdeydi. Bu başkalık herkesin kendi içindeki saf iyiye ulaşması gibi bir şeydir.

Bilinçli bir doğa sporcusu doğa ile girdiği bu mücadelede, mücadele ettiğinin doğa değil de kendisi olduğunu bilir. Doğa ile savaşılmaz, ancak ona uyum sağlanabilir. Aslında savaş kişinin kendi içinde, ruhunda, bedenindedir. Bu savaş bir anlamda başımızın belası egolarımızdan kurtulma savaşıdır.

UIAA’nın dünyaya ilan ettiği Tırmanıcının Manifestosu’nun 7. maddesi dağcı ahlakını şu şekilde açıklar: “Bir zirveye ulaşmamak veya kişisel hedeflerime ulaşmamak anlamına gelse bile, nerede / ne zaman olursa olsun, ihtiyaç duyan diğer kişilere yardım edeceğim.” Gerçek dağcı, en çok ahlâklı kişidir.

İngiliz dağcı, Mallory’ye Everest’i keşfetmek için bu kadar zorluğa neden katlanıldığı sorulduğunda şu cevabı vermiş; “Çünkü o orada duruyor.” Sıradan basit bir cevap gibi ama bu olağandışı alçakgönüllü sesi işitmeyenler dağlara tırmanmamalıdır bence.

Bazı insanlar için mutluluğa ulaşmanın yolları çok daha zorlu, sarp ve çetin görülse de onlar için doğal olan budur. Bazı ruhların tutkularının sınırları bizim ölçülerimizin çok ötesindedir.

Bu dünyada iz bırakan insanların çoğu uslu uslu oturmayan, akıllı-uslu öğütleri dinlemeyen ve kendi kararlarını kendisi verip kendi yolunu çizen, gemilerini yakmaktan korkmayanlardır.

Sonuç olarak; her insanın yaptıklarından pişmanlık duyduğu durumlar olmuştur, ama asıl pişmanlıklarımız yapamadıklarımızla ilgilidir. (Uzakdoğu felsefesinde Buda buna “Doğru Amaç” diyor.)

Edmund Hillary ve Şerpa Tenzing Norgay, 29 Mayıs 1953 günü Everest in zirvesine ilk ayak basan kişilerdir. Hillary Tenzing’in zirve fotoğrafını çekiyor. Karşılık olarak Tenzing, Hillary’nin fotoğrafını çekmek istese de Hillary’nin bunu istemediği bilinir. Hillary için doğru çaba (amaç) burada ortaya çıkıyor.

Buda Dhammapada'sında şöyle der: “Bugün ne isek, dünkü düşüncelerimizin ürünüyüz ve bizim şu anki düşüncelerimiz yarınki hayatımızı oluşturur.” Aynı inanç Hint felsefesindeki Karma (Nedensellik Enerjisi) düşüncesiyle anlatılmaktadır. Varoluşçular da insanın kendi özünü, kendisinin yarattığını söyler.

Kısaca söyleyecek olursak insan özgürdür. İnsanlar dağların zirvelerini, denizin dalgalarını, büyük nehirleri ve zengin okyanusları temaşa ederler; fakat en büyük mucize olan kendilerini görmeden geçip giderler ve çoğu zaman yaşamlarını sorgulamaz ve yavaş yavaş ölürler.

Doğada, dağlarda buluşmak dileğiyle.

Ramazan Başaran

Mali Müşavir-Dağcı